دیر گاهی است بانگ عدالت خواهی از هر کران به گوش می رسد ولیکن چه بسیار فاصله است میان زنجیر های سرد و بی روح بند ۲۰۹ و شعار های فریبکارانه این داعیه داران مهر ورزی. چه بسیار است فاصله میان ادعای مهرورزی و برخوردهای صورت گرفته با معلمان، کارگران، فعالین حقوق بشر، زنان، روشنفکران، روزنامه نگاران، اساتید و دانشجویان.
نقل ها گفتند، شرح ها دادند از عدالت، مهر و آزادی. اما افسوس که برخی تأمل ناکرده چونان کودکانی نابالغ پذیرفتند هر آنچه که شنیدند. ایمان آوردند به دروغی به بزرگی همه تاریخ پردرد این مرز و بوم. چه نیکوست اگر اندکی تأمل کنیم، برای لحظه ای از خود بپرسیم، در گوش دوستانمان نجوا کنیم و بر بالای بلندی شهر فریاد زنیم: آخر بر کدامین گناه به مسلخ می برند یاران دبستانیمان را؟ این بزرگ مردان، این مقیمان موطن آزادگان!
تو! آری از تو می پرسم!!
بر کدامین جرم و در کدامین محکمه دوستانمان به سپری کردن روزهای خاکستری در پشت میله های کج فهمی و کور فکری ها محکوم شدند؟! آن هم آن هنگام که دولتمردان خاکستری پوش نهم، خود را منادی آزادی و عدالت می دانند. عدالت چه غریب و مهجور است، آن هنگام که بر زبان سیاسان بی اعتبار جاری می گردد.
آری! آزادی را در سلول های تنگ و نمور بند ۲۰۹ به مسلخ می برند و سر می برند. آن جا که یاران آزاداندیشمان مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری تنها و تنها به جرم انسانیت روزها از پی هم می گذرانند و شبها به صبح می رسانند و طعم تلخ و گس عدالت و آزادی این مدعیان کذاب را می چشند. و به نظاره می نشینند دستگیری آرمان صداقتی، بهنام سپهرمند، مازیار سمیعی و دوستان دانشجویمان در اهواز و دیگر دانشگاههای کشور را.
آری! با این گمان باطل به مسلخ می برند تا دیگر کسی از گسترش بیکاری و فقر در دوران خوش درآمدهای نفتی، از گسترش تبعیض و فساد در عصر شعار مبارزه با آن، از واگذار دریای خزر به روس ها و عقد قراداد ترکمانچای البته با ساز و دهل، از به زندان افکندن کارگر و معلم برای درخواست نان، از به مسلخ بردن روشنفکر، روزنامه نگار و نویسنده برای بیان حقیقت، از مجازات فعالین سیاسی و حقوق بشر به جرم دفاع از حق مردم، از زندانی شدن فعالین هویت طلب ترک و کرد برای طلب کردن حق خود و در نهایت از تعطیلی نهادهای مستقل دانشجویی، ستاره دار کردن دانشجویان و محرومیت از تدریس و تحصیل استاد و دانشجو در دوران مهرورزی دولت نهم، نگوید، ننویسد و اعتراضی نکند.
آیا هنگامه آن است که ایمان بیاوریم به آغازفصل سرد، فصلی به سرمای وجود خسته یک ملت؟! اکنون بیایید بمانیم و برای اندک مجالی پرده های زمخت تبلیغات و هیاهوی این نابخردان نااهل را بدریم. فریاد بر آوریم هر چند که گلوهایمان خشکیده، هر چند که بغض هایمان شکسته است. مگر ما چه جز غل و زنجیر استبداد برای از دست دادن در راه مبارزه داریم؟!
دوست در بندم! بدان که هرگز نخواهیم گذاشت حتی لحظه ای سایه شوم رخوت بر پیکر جنبش سایه افکند و حتی اندک زمانی بیرق پرافتخار مبارزه در راه حق و آزادی که تو جانانه بر دوش می کشی بر خاک مذلت این ظالمان مقدس مآب بیفتد.
در مقابل این خیانت به نام آزادی و عدالت ساکت نخواهیم نشست. چنان که در دانشگاه امیرکبیر، تهران و علامه در برابر حق کشی ها سکوت نکردیم و دانشگاه را به مرداب اقتدارگرایان بدل نمودیم و تا زمان پابرجاست قسم بر قلم که گره از مشت هایمان باز نخواهیم کرد.
انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاه های پلی تکنیک٬علامه طباطبایی٬صنعتی شریف٬ صنعتی شاهرود٬ صنعتی نوشیروانی آمل٬دانشگاه مازندران٬دانشگاه سیستان و بلوچستان٬دانشگاه شیراز و علوم پزشکی٬دانشگاه صنعتی شیراز٬دانشگاه فنی شهید باهنر شیراز٬دانشگاه فردوسی و علوم پزشکی مشهد٬دانشگاه خواجه نصیر٬دانشگاه اراک٬دانشگاه های اصفهان و علوم پزشکی٬دانشگاه شهرکرد٬ علوم پزشکی شهرکرد٬علوم پزشکی کرمانشاه٬شهید باهنر کرمان٬ بوعی سینا همدان٬دانشگاه ایلام٬دانشگاه زنجان٬سمنان٬تربیت معلم تهران٬شهید رجایی٬ارومیه٬علوم پایه دامغان٬سبزوار٬سهند تبریز٬لرستان٬امور اقتصادی