نمی دونم چرا وقتی به سوم تیر فکر می کنم، ناخودآگاه به یاد این شعر از مهدی اخوان ثالث می افتم:
سیاهی از درون کاهدود پشت دریاها
درآمد با نگاهی حیله گر، با اشکی آویزان
به دنبالش سیاهی های دیگر آمدند از راه،
بگستردند بر صحرای عطشان قیرگون دامان.
سیاهی گفت:
- «اینک من، بهین فرزند دریاها،
شما را ای گروه تشنگان، سیراب خواهم کرد.
چه لذت بخش و مطبوع ست مهتاب پس از باران،
پس از باران جهان را غرقه در مهتاب خواهم کرد.
بپوشد هر درختی میوه اش را در پناه من،
ز خورشیدی که دایم می مکد خون و طراوت را.
نبینم...وای!.. این شاخک چه بی جانست و پژمرده...»
سیاهی با چنین افسون مسلط گشت بر صحرا.
زبردستی که دایم می مکد خون و طراوت را،
نهان در پشت این ابر دروغین بود و می خندید.
مه از قعر محاقش پوزخندی زد بر این تزویر،
نگه می کرد غار تیره با خمیازه جاوید.
گروه تشنگان در پچ پچ افتادند:
- « دیگر این
همان ابرست کاندر پی هزاران روشنی دارد»
ولی پیر دروگر گفت با لبخندی افسرده:
- « فضا را تیره می دارد، ولی هرگز نمی بارد.»
خروش رعد غوغا کرد، با فریاد غول آسا.
غریو از تشنگان برخاست:
- « بارانست...هی!..باران!
پس از هرگز..خدا را شکر..چندان بد نشد آخر...»
زشادی گرم شد خون در عروق سرد بیماران.
به زیر ناودانها تشنگان، با چهره های مات،
فشرده بین کفها کاسه های بی قراری را.
- « تحمل کن پدر..باید تحمل کرد..»
- « می دانم
تحمل می کنم این حسرت و چشم انتظاری را...»
ولی باران نیامد...
- « پس چرا باران نمی آید؟ »
- « نمی دانم، ولی این ابر بارانی ست، می دانم.»
- « ببار ای ابر بارانی! ببار ای ابر بارانی!
شکایت می کنند از من لبان خشک عطشانم.»
- « شما را ای گروه تشنگان! سیراب خواهم کرد»
صدای رعد آمد باز، با فریاد غول آسا.
ولی باران نیامد...
- « پس چرا باران نمی آید؟ »
سرآمد روزها با تشنگی بر مردم صحرا.
گروه تشنگان در پچ پچ افتادند:
- آیا این
همان ابرست کاندر پی هزاران روشنی دارد؟ »
و آن پیر دروگر گفت با لبخند زهرآگین:
- « فضا را تیره می دارد، ولی هرگز نمی بارد.»
